A artista e doutora en Belas Artes Mar Ramón Soriano achéganos a obra de Nicole Wermers para o noso proxecto “8 mulleres para o 8 M”.
Nicole Wermers (Alemaña, 1971) explora a relación entre a arte, o deseño, a arquitectura e a funcionalidade. A través da escultura e a instalación, investiga como os obxectos da vida cotiá moldean as nosas interaccións habituais. O seu traballo caracterízase por un achegamento ao minimalismo e o uso da ironía.
En concreto, a artista destaca Givers & Takers (2016), unha obra sobre a que comenta: “Nesta obra Nicole Wermers xustapón un extractor de cociña e un secador de mans, explorando a relación entre ambos os obxectos. A disposición dos dispositivos enfrontados, un deseñado para absorber aire e o outro para expulsalo, xera unha conversa. Como un diálogo a partir deste elemento invisible que vai dun ao outro, converténdonse en corpos que exhalan e inspiran”.
Contar outra historia da arte en Galicia, que complemente ás xa existentes desde unha perspectiva feminista, foi o propósito co que a profesora da Facultade de Belas Artes Susana Cendán deu forma a Outras historias posibles, a exposición que desde este venres pode veres no Café Moderno Afundación tras recibir máis de 50.000 visitantes na Cidade da Cultura. Esta mostra reúne as obras de seis artistas, nacidas na década de 1950, e que non contaran “cunha exposición monográfica que lexitime a súa traxectoria”, explica a súa comisaria. Trátase de tamén docente na facultade pontevedresa Anne Heyvaert, das pintoras Ana García Pan, Tusi Sandoval, Blanca Silva e Laura Terré e da ceramista Emilia Guimeráns, autoras das máis de 50 pezas reunidas nunha mostra que poderá visitarse ata o 30 de maio e que busca ofrecer unha visión integral das súas traxectorias.
Despois de exhibirse entre maio e xaneiro no Museo Centro Gaiás, esta exposición chega a Pontevedra da man de Afundación e da Xunta de Galicia, no marco do programa de itinerancias da Cidade da Cultura. Outras historias posibles foi inaugurada este venres nun acto que contou coas participación do conselleiro de Cultura, Lingua e Xuventude; José López; o director xerente de Afundación, Pedro Otero; o director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo; a directora xerente da Cidade da Cultura, Ana Isabel Vázquez; a directora territorial de Abanca en Pontevedra; Carmen Fernández; a coordinadora da área de Cultura de Afundación, Marité Cores; a comisaria Susana Cendán e as artistas Anne Heyvaert, Blanca Silva e Laura Terré.
Pensarmos futuros sustentables é neste 2025 o lema da Semana CREA, o programa de actividades abertas a toda a cidadanía que busca servir como escaparate do proxecto de especialización do campus pontevedrés. Promovida polo Campus Crea co apoio da Deputación de Pontevedra, esta nova edición da Semana da Creatividade desenvolverase entre o 21 e 25 de abril, coa participación entre outros, do considerado mellor creativo publicitario español do século XX, Toni Segarra, da investigadora e deseñadora de moda Elisa Palomino ou do artista gráfico Bruno de Almeida. A moda sustentable, a creación artística con materiais de refugallo ou o deseño colaborativo son algunhas das temáticas na que porá o foco unha programación na que se insiren tamén catro obradoiros, así como un ciclo de cine que botará a andar este venres na sede da Vicerreitoría.
Como explica a directora de área do Campus de Especialización Crea, Ana Belén Fernández Souto, trátase dunha programación que aborda “a creatividade nun sentido interdisciplinar e transdisciplinar” e que busca servir como “un escaparate do que é o Campus Crea”, no marco dos traballos para acadar a súa acreditación. Unha das novidades desta edición, engade, é o obxectivo de que esta Semana CREA teña cada ano “un eixe temático”, como sería neste caso a sustentabilidade, á vez que estean reflectidos nesta programación os diferentes ámbitos do Campus Crea.
A docente e doutora en Belas Artes Begoña Paz preséntanos o traballo de Lygia Clark con motivo do proxecto “8 mulleres para o 8M”, sobre a cal escribe este precioso texto:
A artista brasileira Lygia Clark (1920-1988) transita desde as súas pinturas espaciais por lugares-refuxio, espazos de vida, arquitecturas sensibles, estruturas vivas, formas biolóxicas… Alén da mirada, a artista explora un camiño de experimentación sensorial que racha coa concepción convencional do obxecto artístico.
As súas pezas, performance e obxectos activan xestos e reaccións entre as persoas no propio feito de habitar e crear: fricción, contacto, incomodidade, presión pero tamén cooperación, participación, acubillo e inclusión.
En “Diálogo de Mans” (1966) todo sucede entre os límites dunha cinta Moebius que as amarra. Dúas mans comunícanse a través de movementos forzados, torpes, descoñecidos, e tal vez, grazas a isto, atopan un espazo corporal sincopado, privado e íntimo.