Universidad de Vigo Galego | Castellano

Facultad de Bellas Artes de Pontevedra, Universidad de Vigo

Facultade de
BELAS ARTES
 
Ofertas de titulacións
 
Estudantes
 
Mediateca
 
Sistema de garantía de calidade
 
 
 
 
Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
R/ Maestranza, 2
36002 Pontevedra

sdfba@uvigo.es
986 80 18 00
Novas

03/05/2019
San Ero, patrón da facultade

Hoxe pechamos por San Ero. Pero, antes da festa do día 9, un pouco de historia.


Quen foi San Ero? 

Don Ero foi un nobre cuxo gran desexo era o de ter fillos coa súa esposa. Para iso, encomendáronse a Deus e este encargoulles que se adicaran á descendencia espiritual como pastores da Igrexa. Fundou entón o mosteiro de Armenteira (concello de Meis) no ano 1150 e pouco despois foi elixido abade. Conta a lenda que un día saíu a pasear polo campo, onde sempre atopaba tranquilidade, e quedou cautivado polo canto dun paxaro. O resto de monxes, preocupados pola súa tardanza, foron a buscalo sen éxito. Estaba tan embelesado por aquela harmonía que perdeu a noción do tempo ata que un día espertou, 300 anos máis tarde, parecéndolle que pasaran minutos. Cando se dispuxo a volver ao mosteiro atopouno totalmente cambiado e cheo de estraños. Alí dentro tampouco o coñecía ninguén pero, buscando nos rexistros, descubriron que efectivamente fora un dos primeiros rexidores do mosteiro. Morreu pouco tempo despois e súa tumba nunca se atopou. De aí a milagre de San Ero. E de aí o noso lonxevo patrón. 

Con varias modificacións feitas ao longo dos séculos, o mosteiro de Armenteira é un dos templos cistercienses máis recoñecidos de Galicia e un gran expoñente do románico galego. Actualmente está habitado polas monxas cistercienses desde 1989. 

*Este mito de tradición celta foi cristianizado e recollido por Alfonso X O Sabio na Cantiga 103 de Santa María.

Por que é San Ero o patrón da facultade? 

Para saber o motivo da elección de San Ero como patrón da facultade preguntamos a Juan Fernando de Laiglesia, primeiro decano da facultade e un dos seus impulsores:

“Cando en setembro de 1990 tivemos que plantexar un novo plan de estudos, distribuír as aulas según os contidos e entrevistar aos 280 solicitantes para as 120 prazas que tiñamos no primeiro curso, a Reitoría comunicounos que para facer o calendario de festivos para cada facultade necesitábase un Patrón. Revisamos a fondo o santoral sen atopar relación algunha coas artes a excepción do Ero de Armenteira que, estando o mosteiro preto do campus pontevedrés e narrándose ademais nas cantigas de Alfonso X, que quedou hipnotizado case que eternamente pola beleza da música, foi por iso o Patrón elixido. O feito de non ter sido recoñecido entre os seus, e o dato de perderse na natureza, foron cualidades que á primeira equipa decanal e aos compañeiros consultados parecéronnos importante. Pensamos que era o santo máis axeitado.  A data do 5 de maio foi marcada pola Reitoría”. 

Aquí tedes un enlace á Cantiga 103



25/04/2019
Entrevista a Verónica Vicente

Podes descargar o Pdf da entrevista aquí

Graduada en Belas Artes e cun Mestrado en Arte, Museoloxía e Crítica Contemporáneas pola Universidade de Santiago de Compostela e outro en Fotografía Conceptual e Artística pola Escola EFTI de Madrid, Verónica Vicente traballa na intersección entre a fotografía, a escultura e o vídeo-performace. O seu proceso sitúase nese espazo de hibridación no que se reforzan as potencialidades de cada linguaxe para situalas en relación a unha idea ou concepto. Desde o inicio, destaca o seu interese pola cuestión da identidade na sociedade contemporánea, investigando os nosos diversos perfís nun contexto multipantalla que imposibilita o encontro do eu. As súas series fotográficas exploran a idea da aparencia e a corporeidade integrando ao espectador nesa fráxil liña entre o privado e o público, facéndonos reflexionar sobre a imaxe que proxectamos e tratando de investigar as nosas propias orixes. 

Actualmente foi recoñecida co Premio de Fotografía Joven Fundación Enaire en JustMad 2019 e a súa obra está depositada en coleccións como a Fundação Bienal de Arte de Cerveira, o Colexio de España en París, o Centre dArt La Panera de Lleida ou o Museo Nacional de Escultura de Valladolid, entre outros. O seu traballo estivo en mostras individuais na galería La Gran de Valladolid ou na Casa da cultura de Pontedeume dentro do Festival Outono Fotográfico (2013) e foi presentado en multitude de exposicións colectivas a nivel nacional e internacional.

Una estrategia de la apariencia, 2012.

Desde os teus primeiros traballos interesouche a idea de corpo e identidade. Sen nun primeiro momento esas preocupacións tiñan que ver con nocións sobre o privado e o público ou con preguntas como quen son? ou quen son ante o outro? en series como Una estrategia de la apariencia ou Figuras decorativas o discurso comezou a centrarse no concepto de invisibilidade ou ocultación. Fálanos desta evolución.

Creo que tomei máis conciencia do meu corpo, de min mesma, e centrei a preocupación na súa corporeidade. Aínda que é certo, antes non aparecía ou se o facía era porque o feito de sacar a fotografía delatábame e, ao mesmo tempo, delataba ao espectador ao facelo cómplice da acción, como sucede en Frontière à ne pas franchir? Digamos que agora o corpo pasou a ocupar un lugar determinante. É protagonista aínda que se ve reducido a forma, luz e materia e aparece totalmente despersonalizado. Interésame especialmente esa fráxil liña que separa o privado do público, o estar e o non estar, o ser un corpo (vivo) ou simplemente materia propia de obxecto. Poderíase dicir que simplemente houbo un cambio de posición con respecto á cámara: antes só aparecía detrás, como voyeur, e agora son o obxecto da mirada. 

Nunha sociedade cada vez máis tendente á virtualización do eu, na que a nosa imaxe aparece reproducida en miles de pantallas e moitas veces modificada en canto á súa aparencia real, o que propós é precisamente o contrario: a eliminación do suxeito.

Teño a sensación de que nos estamos desdebuxando... A nosa identidade na rede multiplícase con tantos perfís como aplicacións e, ao final, acabamos por non saber cal é a nosa identidade real: a que filtramos na rede ou a que mostramos cando estamos cara a cara. Na sociedade na que vivimos hai un exceso de imaxes e van a tal velocidade que se volven imposibles de asimilar. Non paramos de sacarnos selfies, cando viaxamos sacamos compulsivamente fotografías sen tomar conciencia do lugar, nin de nós mesmos. Se non sacamos algunha fotografía para subila a unha rede social non estivemos alí. Vivimos a través da pantalla. Hai un exceso de información e distraccións. A sensación de que todo toma unha especie de borrosidade é cada vez maior. Case tan borroso como o selfie que sacamos ás carreiras en calquera lugar e gardamos en calquera cartón de memoria de calquera dispositivo... 

Utilizas a tea para invisibilizar o corpo, para convertelo nun ente amorfo e desposuído de personalidade. 

Falamos continuamente de coidar o corpo, de estar en forma. Preocupámonos pola aparencia ante os demais pero facemos pouco por pensarnos e analizarnos, por parar e tomar conciencia de nós mesmos. O ritmo acelerado da sociedade, os estereotipos que propón (ou impón), fan do corpo un obxecto case escultórico, moldeable e despersonalizado. Todos seguimos os mesmos modelos. Vestimos igual e parece que debemos ter a mesma “forma” musculada de ximnasio para ir no mesmo sentido no que vai a sociedade, a moda, a publicidade... 
Para as accións que realizo utilizo roupa normal: un xersei, saia ou vestido... calquera peza de roupa cuxa tea sexa un pouco flexible e se adapte ao corpo para darlle forma. E é así porque quero incidir nese vórtice de consumo e preocupación pola estetización do corpo, desde a súa vestimenta até o excesivo culto ao corpo.

Desde outra perspectiva, podemos pensar por exemplo nas grandes envolturas arquitectónicas de Christo & Jean Claude que servían para modificar a paisaxe circundante e xerar maior expectación sobre aquilo que ocultaban. Ao anular o seu aspecto créase unha especie de admiración ou de curiosidade polo que hai debaixo. No teu caso, esta idea de ocultación ten tamén que ver con iso?

Exacto, ao xogar con esa invisibilidade acábase xerando maior interese sobre o oculto. Converter o corpo nunha “escultura decorativa” (de forma literal) é evidenciar o seu estado como obxecto, obxecto da mirada do outro. Aquel que é construído ou esculpido por e para a súa contemplación, co fin de ser desexado. Cando o espectador dáse conta de que aí debaixo hai un corpo, o seu xesto cambia. E é aí onde quero ir, á reflexión sobre o corpo sometido aos estereotipos, os canons ou as modas. Cando o corpo é atrapado polas súas propias vestiduras.

  
Figuras decorativas, 2015-2017.

Falas do corpo convertido en escultura. Poderiamos dicir que o teu traballo transita nun espazo híbrido no que se conectan fotografía e escultura. Lembra a cando Bernd e Hilla Becher recibiron o premio de escultura na Bienal de Venecia de 1990 (León de Ouro) polas súas fotografías.

É algo que me interesa especialmente, a conexión de diferentes disciplinas. Cando a escultura ten tanto peso como a fotografía. Mesmo se pode dicir que traballo con accións que se converten en escultura e que logo rexistro en fotografía ou vídeo. Gústame que haxa un equilibrio, que todos os elementos que aparecen estean por algún motivo e, sobre todo, que non haxa nada que non achegue algo á imaxe. Teño a sensación de que cada vez traballo máis a escultura que a fotografía... e esa idea gústame. 

Falemos agora das túas vídeo-performance. Nestes casos o corpo abandona o seu lugar como obxecto inerte e comeza a moverse sutilmente, mostrando ás veces algunhas das súas extremidades. Estas figuras convértense agora no único punto móbil da imaxe. Que buscas representar nestas pezas?

Cando realizo esas accións, o meu corpo vese reducido ao espazo dunha peza de roupa. É un tira e afrouxa entre o tecido e o meu corpo oprimido. Visualmente pode resultar estético, atractivo, pero se mirásemos como está ese corpo aí dentro quizais a nosa percepción cambiaría. A facilidade coa que o corpo pasa a ser materia máis propia dun obxecto subliña a súa vulnerabilidade e fraxilidade. O seu atractivo visual deixa oculta a identidade. Son accións que pretenden agudizar a crítica sobre o corpo que é pensado para os demais, a excesiva preocupación sobre a fachada e a imaxe que proxectamos. 

Non é un pouco kafkiano?

Totalmente. A sensación, ao estar dentro desa roupa que me oprime, perfectamente podería lembrar á situación de abafo e tensión que sofre Gregor Samsa na Metamorfose

Coa túa nova serie, Escrito en las hojas, dás un pequeno xiro temático á túa obra. Confrontas o papel dos libros, repletos de historias, coas follas das árbores que caen e desaparecen cedendo o seu lugar a outras. Que orixinou este traballo?

En maior ou menor medida, todos os meus proxectos conectan comigo mesma, con algunha preocupación, obsesión ou circunstancia... Neste caso realizo unha volta á orixe, ás raíces, ao lugar que sempre estivo presente aínda que tomase distancia. O lugar ao que chamamos fogar, de onde dicimos que somos ou pertencemos. De forma metafórica, os libros, as súas páxinas, son as follas da árbore da vida; onde forxamos e escribimos a nosa historia persoal. A idea da folla que cae no outono pero volve na primavera é aquilo que che distancia do lugar de orixe (das raíces) e, ao mesmo tempo, iguálache e identifícache. 

Ten algún sentido a selección dos libros ou é arbitraria?

Os libros forman parte da biblioteca da miña tía, lectora compulsiva e amante dos libros desde sempre. Gran parte da súa marabillosa colección tena na casa da miña avoa, lugar onde vivín cando era pequena. Lembro xogar e durmir na habitación onde estaban (e aínda están) todos eses libros. Usalos conecta directamente coa miña infancia e con esa casa. 

Seguen latentes cuestións como a camuflaxe, a adaptación ao medio ou a revisión da identidade.

Son conceptos que sempre están presentes; cuestións existenciais ás que volvo continuamente en busca de novos puntos de vista, como unha necesidade inesgotable e incesante de revisar e analizar quen son con respecto ao que me rodea. Cuestións que expoño sobre min mesma nun primeiro momento para logo extrapolalas a un plano colectivo ou social. Interésame analizarme no contexto, que é o que me afecta, os fíos que dirixen a sociedade e as problemáticas cotiás. Todo aquilo que nos afecta acabará formando parte da nosa identidade, transfórmanos e sitúanos. 

Agora trátase dun obxecto inerte (o libro) que se enche de significado pola acción humana mentres antes o corpo despersonificábase para converterse en algo inactivo.

Aínda que formalmente é un proxecto diferente, Escrito en las hojas ten moito que ver con proxectos anteriores. Os libros tamén aparecen despersonalizados, a súa identidade aparece oculta; non sabemos nin o autor, nin o seu título. Tampouco sabemos nada da historia que nos contan. Novamente a súa presenza vese reducida ao puramente material, como o meu corpo en accións anteriores.

É certo o que dis en canto á visualización ou construción final da obra. Pero, se nos imos ao plano conceptual, penso que eses libros están máis cargados de significado. Falas da experiencia, de volver á orixe, a importancia do fogar... cuestións que teñen que ver cun compoñente indentitario que precisamente se ocultan en anteriores series. Ou talvez son diferentes modos de ler o teu traballo...

Nese sentido, quizais teña que ver co carácter metafórico que adquiren os libros ao ser descontextualizados e postos en contacto co medio natural, coa súa verdadeira natureza. Se o pensamos ben, os libros tamén regresan á súa orixe. Da posta en relación coa árbore, coas súas follas, despréndense conceptos ligados á formación da identidade, a marcha e o regreso, os ciclos da vida... Unha visión poética sobre a natureza identitaria e como a partir de aí aprendemos, filtramos ou absorbemos, en maior ou menor medida, todo aquilo que acabará formando parte da nosa identidade. 

Escrito en las hojas, 2018.

A escultura adquire aquí maior protagonismo, xa non é intuída a partir desa ocultación do corpo senón directamente construída. Parece case un exercicio de Land Art. Como expós a construción da imaxe?

Polo xeral, primeiro busco as localizacións e logo volvo cos libros -son moitos e moi pesados-. Desa forma podo facer apuntamentos previos no estudo aínda que deixo unha boa parte á improvisación e ás esixencias do propio lugar. Paréceme moito máis interesante resolvelo in situ que levalo totalmente planificado. Ademais, é esencial que se adapten ao terreo ou ás árbores e acaben formando parte dun todo. 

Outra cousa que está moi presente en todas as túas series é o coidado da escenografía. O equilibrio da composición ou a cor, por exemplo, tamén xogan un papel importante. Como é todo este proceso previo de decisións para chegar ao resultado final?

A procura e elección dos espazos e localizacións é, normalmente, o máis laborioso. Pero tamén o fundamental, do mesmo xeito que a luz, que sempre é natural. En Escrito en las hojas está moi condicionado á climatoloxía e á estación do ano. Ao tratarse do bosque só tomo as fotografías con días nubrados para conseguir unha luz suave e evitar altos contrastes. Tamén me condiciona a estación do ano; empecei esta serie no outono, polo ton marrón que adquire o bosque, a caída das follas... Agora na primavera, co recente brote das follas novas dificúltao un pouco máis. Pero consiste en percorrer o bosque até visualizar un determinado espazo que por algunha razón encaixe na idea que previamente traballei. 

Pola súa banda, en Figuras decorativas a procura de espazos (salóns ou estancias de casas señoriais) foi aínda máis complexa xa que, ademais do feito de ter que acceder a palacetes particulares ou privados, necesitaba de certos permisos. En ocasións abríronme a porta de par en par e, noutras, pechárona sen escoitarme, todo hai que dicilo. Ao final púideno resolver entre o sur de Pontevedra e norte de Portugal, incluíndo Oporto. Nesta ocasión, levaba a idea bastante traballada (ao visitar previamente o espazo), unha selección importante de roupa pero tamén unha boa porcentaxe de improvisación; normalmente só tiña acceso unhas horas nas que debía resolvelo. 

Por último, quédanos felicitarte polo recente Premio de Fotografía Joven Fundación Enaire en JustMad que recibiches este 2019 e preguntarche se este recoñecemento abriuche outras portas e cales serán os teus próximos pasos. Moitas grazas por atendernos!

O premio é sen dúbida un aliciente enorme, unha motivación extra e un xute de enerxía para continuar por ese camiño. Grazas a Fundación Enaire, tres recoñecidos fotógrafos están a achegarme a súa experiencia nun traballo que será exposto no acto inaugural de PhotoEspaña no Xardín Botánico de Madrid.

Tamén estou a preparar unha exposición individual en Espazo Alexandra (Santander) que fará parte da programación off de PhotoEspaña. E grazas ao traballo incansable de Pedro da galería La Gran tamén estamos a preparar un pequeno libro sobre o meu traballo e será presentado nese mesmo espazo. 

Moitas grazas, é un pracer :) 


02/04/2019
Coloquio con Diego Santomé

O artista Diego Santomé estará este xoves na facultade impartindo a conferencia/ coloquio "Xilografías".

Xoves 4 de abril ás 13.30 horas no taller de gráfica



02/04/2019
Xornadas de Investigación do Programa de Doutoramento en Creación e Investigación en Arte Contemporánea

PROGRAMA

MAÑÁ
9:30   García Becerra, Iria
10:00 Navarrete Álvarez, Laura
10:30 Teresa Ferreiro Peleteiro
11:00 Marta Fariña Rodríguez
11:30 DESCANSO
12:00 Fernández-Novoa Vicente, Elena
12:30 Pérez Folgado, Ignacio
13:00 Ramón Soriano, María del Mar
13:30 Sánchez Vaccarello, Denise
14:00 Recio Moríñigo, Paloma Lucía

TARDE
16:00 Suniaga Marín, Susana Teresa
16:30 Bouzas Loureiro, Nuria
17:00 Álvarez Bautista, Julio Manuel
17:30 López Villar, Rebeca
18:00 Domínguez Torres, Andrea


25/03/2019
Entrevista a Nuria Díaz (deseño e ilustración)

Licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo e cun Máster en Arte e Comunicación  cursado na Acme Galicia, Santiago de Compostela, Nuria Díaz centrou a súa carreira artística no ámbito do deseño gráfico e a ilustración. Tras obter no ano 2010 o Premio de Ilustración Pura e Dora Vázquez da Deputación de Ourense, focaliza o seu traballo cara ao mundo da ilustración editorial, publicitaria e de produto. 

Confiaron nela editoriais como Planeta, Anaya ou Xerais e empresas como Samsung ou Bezoya, entre outras. Recentemente publicou Gran Hotel Wes Anderson (Lunwerg Editores, 2018), un libro que nos aproxima ao director americano para marcar un percorrido a través da súa biografía e filmografía, establecendo un curioso diálogo visual entre os universos do cinema, a ilustración e a animación. Actualmente conta cunha marca propia que promociona e vende a través da súa páxina web. Falamos con Nuria sobre os retos e dificultades do traballo creativo, a necesidade de reivindicar e visibilizar a ilustración e as diferentes estratexias que emprega á hora de formalizar os seus proxectos.


Fórmaste en Belas Artes pero inicias a túa carreira no ámbito do deseño e finalmente te decantas pola ilustración como saída profesional. Fálanos desta evolución e cóntanos de que maneira influíu a túa formación como artista no teu traballo actual.

Nos últimos anos de Belas Artes decanteime polas materias máis enfocadas ao deseño ou o ámbito audiovisual, interesábanme máis que a profesión de artista. Estiven varios anos traballando como deseñadora gráfica por conta allea, en axencias de deseño e publicidade. A ilustración púxose no meu camiño cando quedei no paro e comecei a retomar o debuxo, algo que non deixara de todo pero ao que non lle dedicara o tempo necesario. Por mor de gañar un premio nun concurso de ilustración comecei a fixarme neste mundo. Do meu paso por Belas Artes lévome sobre todo a miña formación en debuxo, que é o que máis me axudou no meu traballo actual. Lembro as clases de debuxo ao natural como o mellor da carreira.

Desde que inicias a túa carreira profesional até hoxe, notaches un avance en canto á visibilización e dignificación da ilustración?

Levo poucos anos no mundo da ilustración (desde o 2012) e neste tempo si que foron xurdindo máis propostas ilustradas para todo tipo de público. Afianzouse o libro ilustrado para adultos, por exemplo. Pero en cuestións como a dignificación da profesión queda moito por facer. Non se acaba de valorar a profesión, as remuneracións para o ilustrador seguen sendo moi baixas e por desgraza temos un sistema de autónomos que non facilita as cousas cando te dedicas a unha profesión creativa. Téndese a idealizar o mundo da ilustración e non é así, de feito é unha profesión dura, realmente é moi complicado vivir plenamente dela.

Tal como dis, e como sucede coa maior parte das profesións creativas, parece que continúan manténdose certas barreiras que tenden a tipificar estes traballos e a infravaloralos moitas veces economicamente. Atopácheste nalgunha situación incómoda?

Si, lamentablemente máis dunha vez. Continuamente chégannos propostas de “colaboración” ou nos comentan que “o noso orzamento é limitado”. Tamén escoitei iso de “non podemos pagarte pero faremos moita publicidade”. Outra cousa moi habitual o “spec work” que é o traballo especulativo. Esta práctica consiste en que unha empresa lanza unha convocatoria para un proxecto (xeralmente a través de Internet) e varios creativos traballan en diferentes propostas, daquela a empresa decántase por un proxecto en particular deixando aos demais sen pagar. É como unha especie de concurso low cost e temos que loitar contra iso para que non se devale máis a profesión. Isto non pasa noutras profesións, non se nos ocorrería ir a un restaurante e pedir tres pratos para ao final pagar soamente polo que máis nos guste, por exemplo.

Ademais do traballo creativo existe ese labor ás veces invisible pero completamente necesario de xestión e difusión. É algo do que non se adoita falar, de todo ese traballo promocional e de procura de clientes que frecuentemente recae tamén nunha mesma. Cal é o teu caso?

Eu ocupo o 50% do meu traballo xestionando a miña empresa e o outro 50% debuxando. Hai moito traballo invisible: xestión da web, redes sociais, mails, orzamentos, facturas, procura de clientes e un longo etc.

É algo para o que non adoitan prepararnos na facultade... 

Segundo a miña propia experiencia, nos anos que estiven na facultade en ningún momento preparóusenos para saber que nos iamos atopar fóra, o que é o mundo laboral. Unha gran parte da xente que sae da facultade vai dedicarse a un proxecto propio (sexa artístico, de deseño, de ilustración...) Estaría ben algún tipo de curso ou contidos que fagan fincapé en como atopar clientes, como crear un portfolio... En definitiva, en como funciona o mundo laboral unha vez rematas os estudos.

Ilustración de Pioneiras. Galegas que abriron camiño, 2018.

En canto ao teu traballo como ilustradora, publicaches libros tanto de literatura infantil e xuvenil (Libro dos bicos) como outros títulos enfocados ao público adulto (Fit girls). Á hora de traballar, son moi diferentes as directrices que se establecen para crear os deseños?

No meu caso a diferenza radica sobre todo na temática, en que é aquilo que tento contar coa ilustración. O meu estilo de debuxo non varía moito se fago un libro infantil ou de adulto pero si cambia a mensaxe que comunico a través da imaxe. 

Encargácheste das ilustracións do libro Pioneiras. Galegas que abriron camiño (Xerais, 2018, con contidos de Anair Rodríguez). É unha forma necesaria de reivindicar o papel da muller e facelo nunha linguaxe amena, que pode chegar a outro tipo de espectadores máis aló da investigación académica. Fálanos desta experiencia, de como podemos reflectir a importancia da muller desde o ámbito creativo... 

Encantoume realizar o traballo para Pioneiras. Primeiro, porque soamente coñecía a unha das mulleres que aparecen no libro e este tipo de proxectos nos que te dedicas un pouco á investigación fascínanme. En segundo lugar porque realmente era un libro moi necesario, o público infantil non ten apenas referentes femininos nos que verse reflectido xa que as mulleres raras veces aparecen nos libros de texto. Pioneiras mostra a varias mulleres bravas, que desafiaron o permitido na súa época e, ademais, de estratos sociais moi variados. En canto á ilustración, quería que fose un libro que lles gustase tanto a nenos como a adultos, por iso a miña intención non foi a de facer unhas ilustracións excesivamente infantís.

Cando realizas obras por encargo, cal é a formulación que fas para poder comunicar en imaxes a mensaxe que se pretende transmitir?

Tento pensar que tipo de imaxe expresa mellor o que o cliente quere comunicar. Ás veces é cuestión de escoller unha ou outra técnica ou algunhas cores determinadas para comunicar o que se pretende. Iso forma parte do traballo do ilustrador. Coñecer as distintas ferramentas que fan que un tipo ou outro de ilustración comuniquen cousas moi variadas.

Tamén realizas ilustracións persoais e tes unha tenda online na que ofreces diferentes produtos. Como é e como foi construída a túa marca?

A marca persoal é importante, hai que coidala. No meu caso a construín aos poucos. Empecei coa tenda online mentres ía facendo un portfolio para mandalo ás editoriais. Nesa época tiña tempo e non podía investir moito diñeiro así que empecei a facer pequenos obxectos artesanais que ía vendendo a través de Internet e en feiras especializadas. Considero importante ter un proxecto persoal que poida xestionar un mesmo e non depender exclusivamente dos encargos externos porque sempre hai meses con máis encargos que outros. 

Promocionas a túa marca a través das redes sociais. Desde que comezas a empregar este tipo de ferramentas de interacción co público até hoxe, aumentou a demanda e o recoñecemento do teu traballo ou é algo que queda unicamente no plano virtual?

É certo que co paso dos anos vas creando unha comunidade online e considero que as redes sociais son indispensables á hora de mostrar o noso traballo. Pero non por iso aseguran máis ou menos traballo. O recoñecemento conséguese traballando, non tendo  moitos seguidores. 

É certo que cada vez son máis os creadores que promocionan o seu traballo a través da súa presenza en Internet. Con todo, tanta competencia fai difícil destacar sobre o resto e aplicar as ferramentas de forma útil. Actualmente contas con máis de 16.000 seguidores en Instagram. Como lograches o engagement e cal é a túa estratexia en redes?

No meu caso foi un camiño longo. Eu empecei en Instagram no ano 2012 sen ningún tipo de estratexia. Finalmente vas tentando configurar unha galería con certo sentido estético. Vas mirando o que che gusta compartir e como facelo. Eu enténdoo como un portfolio no que vas interactuando cos teus seguidores. Ao final a diferenza entre uns e outros é a persoa que está detrás. Somos todos diferentes e iso é o que fai o noso traballo único.

Falemos agora das túas ilustracións. Non prima nelas a representación realista senón que buscas a expresividade a través da simplificación, transmiten serenidade a través de ambientes despreocupados. Algunha vez definíchelas como naíf. De onde xorde a túa atracción por este estilo e que queres transmitir ao aplicalo nos teus deseños?

Sobre todo interésame provocar sentimentos no espectador. O estilo é algo que fun construíndo cos anos e que está en continua evolución. Basicamente creo que é aquilo co que eu me sinto cómoda e trátase dunha evolución natural, supoño que inflúe moito o que che inspira en cada época da túa vida e como estás emocionalmente. Para min, o estilo vai moito máis alá de técnicas e depende de como un autor comunica, forma parte do terreo conceptual.

Recentemente publicaches Gran Hotel Wes Anderson, unha homenaxe a este director de cinema no que das vida ao seu particular universo creativo, a súa biografía, os seus temas, personaxes e escenarios. Como xorde a idea de recrear a figura do director americano?

Coñecín ao meu editor, Javier (Lunwerg Editores), hai algúns anos en Valladolid nun festival de ilustración no que se facían revisións de portfolios. No meu portfolio levaba unha ilustración de Sam e Suzy, os protagonistas da película de Wes Anderson Moonrise Kingdom (2012). Pasaron algúns anos e Javier púxose en contacto comigo para ilustrar o libro Fit Girls. Despois propúxome a idea de realizar un libro tributo de Anderson pensando que o meu estilo encaixaba perfectamente para iso. Ademais, non había ningún libro publicado en España no que se explicasen desta maneira as claves do estilo do director. Así que me puxen co proxecto a finais do 2017. 

Ilustración de Gran Hotel Wes Anderson, 2018.

Ademais do contido e a calidade visual, o libro expón un interesante diálogo ao tratarse dunha creadora reinterpretando a outro. Unha artista que mira a un cineasta e que o fai cargada de toda unha bagaxe plástica, combinando as súas propias ferramentas de comunicación con outro estilo plástico e conceptual. Que hai de Wes Anderson nestas ilustracións? 

En canto tiven de fronte o propio estilo de Anderson vinme reflectida en moitas das súas pautas estilísticas. Nas miñas ilustracións utilizo moito as composicións frontais e as cores son semellantes tamén. Mesmo atopo conexión nalgunhas das temáticas empregadas, como o caso dos personaxes inadaptados.

Seguro que tes multitude de referentes. Literarios, fílmicos, das artes plásticas e da ilustración... Algún outro/a artista ou cineasta sobre quen che gustaría traballar?

Hai artistas e películas que sempre me gustaron pero non sei se serán unha influencia directa no meu traballo. Supoño que si, aínda que sexa de maneira inconsciente. En canto á arte sempre me atraeron René Magritte e Caspar Friedrich. Son referentes para min. Logo en cinema declárome fan absoluta de Charles Chaplin, Buster Keaton, Alfred Hitchcock... e encantaríame traballar algún proxecto sobre Jacques Tati ou mesmo Tim Burton.

Moitas grazas Nuria! Que proxectos teus poderemos atopar proximamente?

Estou a traballar en varios libros que se publicarán durante o segundo semestre de 2019. Á vez fago cousas de publicidade e encargos personalizados. Grazas a vós, un pracer!

Podes descargar a entrevista en Pdf Aquí


25/02/2019
Masterclass Edicións de artista. Pirateando piratas

O vindeiro venres día 1 de marzo inaugúrase a exposición MONDO TRASHO na Sala X, coa artista Sabrina Fernández Casas. Aproveitando a presencia da artista con motivo da montaxe da exposición, este martes 26 de febreiro impartirá a Masterclass Edicións de artista. Pirateando piratas.

Masterclass 
Martes 26 de febreiro
De 13.00 a 14.30h e de 16.00 a 17.30h SALA X
*Para obter un certificado é necesario anotarse no email cursos_bbaa@gmail.com

PIRATEANDO PIRATAS
Presentación de obras recentes de Sabrina Fernández Casas e do seu colectivo MACACO PRESS. 

O obxectivo da masterclass é transmitir coñecemento sobre a actividade e posibilidades editoriais, a investigación na arte, a autopublicación e os seus diferentes usos e estratexias de difusión. Tamén será a oportunidade de compartir experiencias sobre o traballo en colectivo e falar da sustentabilidade de proxectos artísticos de carácter experimental. 

Sabrina Fernández Casas estudou na facultade de Belas Artes de Pontevedra e obtivo o seu mestrado no 2014 na HEAD - Universidade de Arte e Deseño de Xenebra (Suíza). En 2015 fundou a editorial pirata e colectivo «MACACO Press» xunto co artista arxentino Patricio Gil Flood, para desenvolver proxectos de investigación, publicacións e distribuír o material impreso mediante accións no espazo público. Entre 2015 e 2017 traballou na HEAD (Xenebra) como profesora convidada xunto con Dora García e La Ribot. 

O seu traballo foi exposto internacionalmente, incluíndo KIOSKO Galería, Santa Cruz, Bolivia; Centro de Arte Contemporánea de Xenebra; Kabinett des Salzburger Kunstverein (Salzburgo); Weserburg|Museum für moderne Kunst (Bremen); La Casa Encendida (Madrid); Southard Reid Gallery (London); Galería Bacelos (Vigo). Os seus libros forman parte de coleccións importantes como The Library of the printed web, NY; MoMA Library, NY; Archipelago, Londres; Tate Library, Londres. 



19/02/2019
Bolsas de mobilidade abertas

Estas son as convocatorias de mobilidade abertas actualmente:

-Convocatoria BOLSAS PROPIAS 2019-2020 e Convocatoria BOLSAS IBEROAMÉRICA SANTANDER GRAO

Prazo: Ata o 5 de marzo

Requisitos:
Bolsas propias: Estar matriculado/a no curso académico 2018-19 de 60 ECTS da Universidade de Vigo e no curso 2019-20 no período de intercambio.
• Bolsas Iberoamérica Santander Grao: estar matriculado/a no curso 2018/19 en titulaciónsde Grao e no curso 2019-20 no período de intercambio.
• Presentación de proposta de estudos (anexo III) por cada unha das universidades solicitadas asinada polo coordinador/a académico.

Dotación:
3.000 € por estadía anual. No caso de ter adxudicada unha bolsa Iberoamérica Santander Grao a contía máxima pola suma de ambas será de 4.500 €
• 1.500 € por estadía cuadrimestral. No caso de ter adxudicada unha bolsa Iberoamérica Santander Grao a contía máxima que se recibirá será de 3.000 €.

Bolsas propias, información completa e documentos aquí

Bolsas Iberoamérica Santander Grao, información e documentos aquí

-Convocatoria SICUE 2019/2020
Ata o 13 de marzo
Toda a información e documentos aquí

-Convocatoria ERASMUS+  
Até o 28 de febreiro
Toda a información e documentos aquí



16/02/2019
Convocatoria SICUE 2019/2020

Requisitos a cumplir a 30 de setembro de 2018:
-Ter formalizada a matrícula dun mínimo de 30 créditos ECTS no curso 2018/2019
-Ter superados un mínimo de 45 créditos ECTS 
- Non ter arquivada a matrícula ou suspendidos os dereitos como estudante da
universidade.
- No caso do estudantado procedente de traslado, ter superado os 45 créditos
na universidade á que se trasladaron, na cal solicitan a mobilidade.

Condicións de intercambio. A estadía na universidade de destino terá unha duración mínima de medio curso académico e máxima de un curso completo debendo cumprirse, en cada caso, os seguintes requisitos:
- Estadías de curso completo: mínimo 45 créditos ECTS
- Estadías de medio curso: mínimo 24 créditos

Ata o 13 de marzo

Toda a información e documentos na web da UVigo, aquí

Intercambios ofertados pola Facultade de Belas Artes aquí (apartado de Estudantes-Programas de mobilidade-Sicue)



15/02/2019
Charla de Luis Sirvent sobre coleccionismo

A universalidade comeza no local. Hacia un coleccionismo de proximidade. Un punto de vista

Luns 18 de febreiro
18.00 horas
Espazo 14


Este luns 18 ás 18.00 horas Luis Sirvent, coleccionista de arte, falará de arte, de coleccionismo, do contexto cultural e da necesidade de apoiar a arte contemporánea galega.

Organiza: Almudena Fdez. Fariña. Departamento de pintura. Facultade de Belas Artes


Archivo de noticias